Na tę księżycową realizację jechaliśmy aż do Wilna. Od samego początku czuliśmy, że to będzie coś wyjątkowego. Jednak zawsze powtarzamy naszym parom młodym: nie sprawdzajcie prognozy pogody. To tylko potęguje stres, a i tak nie da się tego przewidzieć. Byliśmy świadkami ulewnych burz w środku lipca i zaskakująco ciepłych, bezchmurnych wieczorów jeszcze w październiku. Pogoda robi, co chce — ale to nigdy nie odbiera uroczystości uroku.

Deszcz zaczął padać jeszcze przed rozpoczęciem ceremonii, i to nie taki delikatny, romantyczny kapuśniaczek — tylko prawdziwa, porządna ulewa! Ale absolutnie nikomu to nie przeszkadzało. Goście chowali się pod parasolami, śmiali się, pomagali sobie nawzajem. Atmosfera była ciepła, mimo że pogoda robiła swoje.

W rozległym ogrodzie, obok sali weselnej, stał nasz Księżyc. W tamtej scenerii wyglądał jeszcze bardziej nierealnie — krople deszczu odbijały się od jego powierzchni, tworząc wokół miękką poświatę, która rozświetlała cały ogród. To był ten typ światła, które nie tylko oświetla przestrzeń, ale też — jakoś trudno to ująć inaczej — dodaje jej spokoju.

Goście weselni ustawiali się w kolejce po zdjęcia: zmoczeni, ale uśmiechnięci od ucha do ucha. Każdy chciał choć jedno zdjęcie z Księżycem — na tle błysków, wśród śmiechu, w tej lekkiej chaotycznej, ale pięknej aurze, mieszały się języki — litewski, polski, angielski, czasem rosyjski — i choć nikt niczego nie tłumaczył dosłownie, każdy rozumiał wszystko. Było w tym coś wyjątkowo swobodnego i wspólnego, jakby językiem wieczoru było po prostu bycie razem.

Na uroczystości pojawił się też znany litewski muzyk — i to ktoś na skalę naszego Dawida Podsiadło! Bez wielkich blasków fleszy, po prostu był tam z nimi. Zdjęcia, które para młoda zrobiła sobie z nim na tle rozświetlonego księżyca, będą dla nich bezcenną pamiątką. Tych chwil nie da się powtórzyć — ale można je zachować. I oni właśnie to zrobili.

Justyna i Antanas byli w tym całym zamieszaniu spokojni, uważni i bliscy sobie — nie przejmowali się niczym, czego nie dało się kontrolować. I może właśnie dlatego wszystko wyszło idealnie — mimo burzy, mokrej trawy i parasoli powiewających na wietrze. To była uroczystość, która miała w sobie coś, czego nie da się zaplanować — autentyczność, radość i bliskość ludzi, którzy naprawdę chcieli tam być.